Enquêtes toeristen

Vandaag heben we toeristen geïnterviewed op het eiland. Ik vind zulke (sociologische) onderzoeken leuk om te doen. Het lijkt erop dat veel toeristen interesse hebben om bij een gastgezin te overnachten. Binnenkort komen de resultaten...

Toeristen op de boot van/naar Ometepe

"Boeiend, ja toch"

We zijn sinds eergisteren op Ometepe. Het is fijn hier, we komen tot rust na de reis die best zwaar was. We hebben een gids geinterviewd en het centrale comite voor landbouw microkredieten gesproken. Gisteren hebben we een project met gastgezinnen bezocht dat door een Canadese organisatie is opgezet.

De groep wil graag meedenken en zich nuttig maken . Wendy en Iris organiseren voor dinsdag een brainstormsessie voor het projectplan.

De titel van het Eerlijk Toerisme project wordt "Poco a poco" (dat wordt door de locals veel benadrukt, dat alles hier stap voor stap gaat, beetje bij beetje).

(En de titel van deze post bestaat uit Nederlandse woorden die Juan, een van de deelnemers van Ometepe heeft geleerd van ons.)

Nieuw Xplore project op Ometepe, 1-23 augustus `08

(De bovenstaande foto is van een parasiet ficus bij Miraflor die hol is van binnen. We zijn er binnenin geweest.)

We zijn weer op pad met een groep jongeren in Nicaragua, met subsidie van het programma Xplore. Doel van dit project is een haalbaarheidsonderzoek te doen naar de mogelijkheden voor de ontwikkeling van community based tourism op het eiland Ometepe. En we gaan ook twee stenen huizen bouwen voor arme families op het eiland.

De heenreis ging goed, al hadden we even stress omdat er vanuit Houston meer plaatsen verkocht waren dan beschikbaar waren, dus zouden er zes van onze groep niet mee kunnen. Maar gelukkig waren er genoeg vrijwilligers die voor 500 dollar wel een dag wilden wachten.

We hebben in Managua overnacht en gingen op zaterdag door naar Esteli, vanwaar we met een hobbelvrachtwagen naar de casas de familias gingen in Miraflor. Dit project is een voorbeeld voor ons voor hoe we de overnachtingen bij gastgezinnen op Ometepe willen opzetten. Het loopt heel goed, het is schoon en mooie kamers, in de bergen. In het begin hebben ze financiele en andere steun gekregen van buitenlandse organisaties, maar nu is het project helemaal zelfvoorzienend.

Nu zijn we in Esteli en morgen gaan we naar Masaya waar we overmorgen met Pro Mujer gaan praten, een organisatie die vrouwen die een bedrijfje willen opzetten ondersteunt met microkredieten. Daarna gaan we door naar Ometepe.

Zie hier mooie foto`s van Miraflor.

Reismarkt "Proxima Estacion el Mundo"

Foto's van onze zelf georganiseerde reismarkt op 24 maart bij de VU in Amsterdam:

Alfredo Aalili, docent Spaans aan ROC ASA in Utrecht - de deelnemers Niels, Tim en Joas zijn van zijn school - hield de openingsspeech.

Optreden van de percussieband "Ma Marafinyi", met de moeder van Lotte achter de doundouns.

Optreden van de Latin band "Mala Vita"

Zanger Mickael

Presentatie van Felix over het Ometepe project

Lotte laat 2 totaal verschillende werelden zien: Masaya (Nicaragua) en Amsterdam

Patrick en Priscilla achter de Ometepe stand.

Stand van SIW Internationale Vrijwilligersprojekten

Bana Diop van cateringbedrijf "La Senegalaise"

Marion vertelt over haar Xplore project in Sengerema
(ook een project met Multi-Pass)

Filmpje :)

Ik heb de eerste versie van de film af (voor internet in tweeën gesplitst):

Deel 1: interviews en eten
Deel 2: huizen bouwen

Veel plezier :)

Mijn verhaal - Robin

Hier is het verhaal van Robin, zoals zij het in Nicaragua aan haar familie schreef in e-mails.

***

Mijn verhaal…

Mijn ervaring...

Mijn beleving...

Mijn indrukken...

hey pap en mam,

Ik heb gister een interview met de “president” van de koffie coöperatie gehad, wat heel speciaal scheen te wezen. Hij heeft ons veel informatie gegeven en leuke weetjes over het eiland.
Vanochtend ging ik naar het toilet zat er weer zo een mega spin op het toilet haha ik heb er nu een foto van kan jullie zien hoe stoer ik was om zo dicht bij te komen. Vandaag ben ik voor het eerst de vulkaan op gegaan naar het gedeelte waar we huizen bouwen. 1 van de belangrijkste personen op het eiland bood het aan me een stuk te brengen. De laatste kilometer die ik toen toch nog moest lopen was heel erg zwaar de paatjes zijn niet breder dan 30 cm en het loopt kruip door sluip door over rivieren bananen plantages etc. maar eenmaal bij de plek aangekomen was het een prachtig uitzicht. En de mensen, hoe die daar wonen zo zielig het huis waar ik hielp woonde 10 mensen en het was net zo groot als de slaapkamer en de badkamer. er woonde een dochter van 13 die zelf al een kindje van 5 maanden had niet te bevatten!!!
Maar de dankbaarheid die we kregen dat we ze hielpen was zo leuk. het was alleen wel erg zwaar kan niet echt met veel dingen doen maar zet me beste beentje voor! Die kindjes vonden me haar helemaal geweldig moest elke x me staart los doen haha zo gelachen

Heb wel veel aan jullie gedacht vandaag, er is namelijk 1 jongen die bereik heeft en Priscil en nog iemand gingen daar mee bellen. En toen zou ik ook zo graag even jullie stem willen horen! Maar ik zei dat het niet hoefde omdat het veel te veel koste. En dan wil ik alleen maar meer bellen. Aan de primitieve omstandigheden ben ik gelukkig al wat meer gewend geraakt. Kan er nu rustig mee leven, maar ben (nu al) straks super blij met een warm bad haha.
Maar nog 11 nachtjes slapen en dan kan het weer! ik ga nu ff me avond eten bestellen en dan douchen want ik lijk wel een varken zit onder het stof. Morgen gaan we weer interviews houden weet alleen nog niet met wie of waar. en zeker de indrukken zijn nu gewoon echt weetje pap zag gister zo een stront tor die een bal stront voort duwde was zo grappig heb er alleen geen filmpje van gemaakt want dat kost veel geheugen, maar ik kan nu al wel zeggen dat dit 1 groot avontuur is.

x ro

***

Lees hier binnenkort haar hele verhaal...

Geduldig en gastvrij - Irma

In een overvolle bus reed ik richting Managua om daar over te stappen voor een bus naar Léon. Tenminste dat dacht ik, ik keuvelde wat met een passagier naast mij, een verpleger in een ziekenhuis buiten Granada waar hij werkte op een afdeling met malaria en dengue patiënten, iets wat nog wel degelijk voorkomt in sommige gebieden. Al opgaand in het gesprek kwam ik er uiteindelijk wel achter dat ik niet op weg was naar Managua maar een verkeerde kant opging. Enfin voor ik het wist was het hele achterste gedeelte in de bus zich aan het bemoeien met mij om mij nog bij een goede bushalte uit te laten stappen waar ik nog een bus kon pakken naar Managua.

In deze overvolle aftandse bussen weet de conducteur zich een weg te vinden om van iedereen een kaartje te krijgen of nog een kaartje aan te verkopen. Het is onvoorstelbaar hoe geduldig en beleefd de Nicaraguanen blijven ondanks deze omstandigheden. Toen ik met de bus aankwam in Managua zag een vriendelijke man mij op een taxi wachten waarmee ik naar het busstation om naar Léon te gaan wilde. Hij bleef net zolang met mij wachtten op een taxi met chauffeur die mij niet zou afzetten voor een toeristische woekerprijs voor een ritje van niks.

De vriendelijkheid van de Nicaraguaanse bevolking was mij ook opgevallen op het eiland Ometepe. Vaak toen we als groep eten bestelden moest er van alles veranderd worden aan de bestelling, ondanks dit werd er zonder blikken of blozen aan onze wensen voldaan door het personeel. Tijdens het verblijf zijn er momenten geweest waarin zij veel geduld uitoefenden en erg gastvrij waren, o.a. toen we te eten kregen na het stenen sjouwen bij een familie in “Las Cuchillas”. Alle Nicaraguanen die daar waren wachtten geduldig af tot alle Nederlanders hun bordje hadden en begonnen daarna pas zelf met eten.

Ondanks de armoede en de zware levensomstandigheden vind ik het mooi om te zien dat de mensen er het beste van maken en aardig tegen elkaar blijven.

Irma van den Berg

Een wandeling om nooit te vergeten - Robin

Het was weekend, eindelijk even niets. Er stonden alleen maar leuke dingen gepland. Dit was het weekend waar iedereen naar uitkeek.

Er waren al 5 dagen wilde plannen om de vulkaan te beklimmen. Maar ik had daar al na 3 dagen van afgezien. Ik zag me zelf niet als een berggeit 5 uur omhoog klimmen…, nee… ik ging wel paardrijden.

Gelukkig zag Priscil (een groepsgenoot) het ook niet zitten, en besloten we samen voor het paardrijden te gaan.

Zondag zouden we dat gaan doen. Wel gezegd zondagochtend! Kwart voor 8 zaten we aan het ontbijt, want om half 9 ging de bus. Gauw een broodje gegeten, (waarschijnlijk van iemand anders, want zo snel ging het niet in de keuken). En hobbelen naar het dorpje beneden aan de berg voor de bus. Bij het dorpje aan gekomen gingen we bij de bushalte zitten (een houten boomstam), en wachtten we op de bus.

De bus die er niet was...

Maar… die bus die kwam maar niet. We besloten te gaan lopen, want onderweg konden we ook nog opstappen en zo verloren we geen tijd. En bovendien zouden we Alcides (een belangrijk persoon die ons geholpen heeft bij het project) ook tegenkomen, want die zou Wilma bij de Finca halen.

Dus daar begonnen we aan onze wandeltocht in de bloedhitte. Na een uur wisten we wel dat de bus niet meer kwam, we waren Alcides wel tegengekomen, die zou als hij terugreed kijken of hij ons zag. Hellaas gebeurde dat niet.

Onderweg, met een al zeurende Priscilla naast me die niet meer wilde lopen, moest ik plassen. Priscil had wel een wc-rol bij zich. Maar ik zag het niet zitten om naast de “hoofdweg” te gaan plassen. Gelukkig kwam er een hotel, en daar ging ik plassen. Dat ik terugkwam schreeuwde ik: “Priscil hier moet je gaan plassen, ze hebben Page toilet papier!” Op dat moment zag ik een BMW x5 langs rijden, ik zei: “waarom houd je die niet aan?!” Ze zei: “jij moest toch plassen…”.

We besloten de volgende auto aan te houden, dat deden we. Toen we een auto aanhielden dachten we dat we Alcides aan zagen komen rijden. Dus we lieten de auto gaan.

Het was Alcides niet. Dus er zat niets op: doorlopen…!

De kinderen van Ometepe - Greg

Mijn ervaring met de kinderen van Ometepe was erg leuk. Ik heb het hier dan ook over de kinderen van 2 tot 8 jaar, tijdens het werk (werken als in stenen sjouwen). Op Ometepe kwamen de kindertjes gezellig kijken en ook met alles spelen waar ze mee spelen konden. En dat deden ze dus ook altijd gezamenlijk. Ze speelden vooral met spullen uit de natuur, zoals van grote rotsen afglijden en stoeien op zo’n rots of met z’n allen paardrijden op een rots.

En om het dus een beetje kort te houden, het leukste eraan vind ik dat die kinderen zich enorm vermaken, terwijl ze eigenlijk helemaal niets materialistisch hebben. En dat die kinderen ook enorm sociaal spelen met elkaar. En dat vind ik dan ook erg jammer in Nederland, dat het bijna helemaal weg is. De kinderen vervelen zich heel veel terwijl ze bijna alles hebben, en spelen heel weinig samen.

Leefomstandigheden - Priscilla

Elke dag werden we geconfronteerd met de armoede op Ometepe. Dat kon je zien aan de stukke kleding, aan de huizen (wat eigenlijk krotten waren). Je kon ook zien welke gezinnen het armer of rijker hadden d.m.v. de dieren, het vee dat ze hadden. Slecht onderhouden vee kwam vaak van de armere boeren dan goed onderhouden vee. Daarnaast kan je het ook zien aan de sanitaire voorzieningen. Zoals in Las Cuchillas, waar ze buiten douchten d.m.v. een kopje wat ze vulden met water en over zich heen gooiden. Douchen deden ze overigens met kleding aan.

Daarnaast werd er ook weinig geld besteed aan een goede weg, de wegen zaten vol kuilen en diepe gaten.
Voor de rest waren de mensen erg vriendelijk, iedereen zei elkaar vriendelijk en met welgemeende gevoelens gedag.

Ook was het zeer veilig op straat. Toen Robin en ik wilden paardrijden zouden we met de bus gaan, tenminste iedereen had ons verteld dat er een bus zou rijden.
Maar aangezien het zondag was en de mensen erg katholiek zijn, reden er geen bussen. Wij moesten lopen en hebben zelfs nog gelift. Geen enkel moment hebben wij ons bedreigd of onzeker gevoeld.

Het was een zeer veilig land met een zeer vriendelijk en gastvrij volk. Dat zal mij ook zeker lang bij blijven, aangezien je dit niet echt van Nederland kunt zeggen.

Primitief leven - Patrick

Primitief leven was voor mij vooral het zien van de huidige leefomstandigheden van de locale bevolking. De mensen in het huis waarbij wij werkten, woonden eerst in een huisje van boomschors wat bestond uit één kamer en een afgescheiden ruimte waarvan een slaapvertrek was gemaakt. Hierin stond een bed dat geen matras had en waarop de bewoners sliepen. Daarnaast werd alles in één ruimte gedaan; koken, leven en hun dagelijkse bezigheden. Natuurlijk speelt een groot deel van hun leven zich buiten af. Dit heeft veel indruk op mij achtergelaten. Ik vond het heel erg knap dat deze mensen zo kunnen leven.

Toepen op de vulkaan - Tim

Ik was die dag al niet lekker. Het was een warme dag dus het zou een zware klim worden. Na 100 meter had ik het al niet meer. Ik was helemaal kapot, maar ik dacht ik ga niet als eerste terug, want dat vond ik wel een beetje zwak. Maar als iemand anders gezegd had “Ik ga terug” dan was ik zeker mee gegaan. Eindelijk was daar dan de eerste pauze. Lotte zag gelijk al groen, en dat was nog voordat ze de sandwiches gezien had. Als ik daar nu nog aan denk, proef ik het nu nog, hoe ongelooflijk ranzig dat was. Dat vonden we allemaal en om de ellende te vergeten gingen we een potje toepen.

De terugweg was ook niet makkelijk. Het was een smal glad modderpaadje waar om de drie minuten iemand uitgleed. Maar eenmaal beneden was het een dag om nooit te vergeten.

Laatste geld - Lotte

Het was avond. We zouden die nacht de laatste nacht in een hostel in Granada slapen. Rond een uur of twaalf was bijna iedereen naar bed gegaan. Ik ben toen met Augustin nog een sigaretje gaan roken. Hij vertelde over de stad Granada, dat hij er toen hij jonger was “gewoond” heeft. Of beter gezegd geleefd, want hij had geen huis. Hij vertelde dat hij in het park sliep, want hij durfde niet bij zijn broer aan te kloppen die ook in Granada woonde. Daarna is hij verhuisd naar het eiland Ometepe.

Er kwam een jongetje langs. Een straatjongen. Hij had een papiertje in zijn hand waarop iets stond van “help me om aan mijn eten te komen”. De rest kon ik niet lezen want ik nam het papiertje niet aan. Augustin wel, en las het door. Hij keek het jongetje aan en haalde zijn laatste muntgeld uit z’n zak en gaf het aan het jongetje en knikte hem toe. Alsof er niks was gebeurd draaide hij zich weer naar mij en we vervolgden het gesprek. Of in ieder geval hij want ik was nogal verbluft van het feit dat ik degene had moeten zijn die die jongen geld had moeten geven.

Ceneïda's verhaal - Esther

Het was avond, na een vermoeiende dag maar met veel voldoening. We zaten aan tafel op de veranda. Lotte was Alexander, Juan en Alexi Nederlands aan het leren, de hele avond lang, ze waren heel fanatiek. Ceneïda zat tegenover mij en we raakten aan de praat. Mijn Spaans is helemaal niet goed maar soms heb ik een bui dat ik opeens alles versta, en dat was nu zo. Ceneïda vertelde met veel passie, toen ze eenmaal begonnen was hield ze niet meer op.

Ceneïda vertelde dat ze heel blij was dat zij de kans had gekregen om te studeren. Dat komt maar weinig voor, dat jongeren na de middelbare school doorleren. Veel ouders op Ometepe vinden het niet nodig dat hun kinderen lang naar school gaan, ze kunnen beter voor hen beter voor hen op het land gaan werken. En omdat er weinig werk is op het eiland, komen jongeren die gaan studeren daar meestal niet terug, dus dan zijn hun ouders hen kwijt. Maar Ceneïda’s ouders vinden het erg belangrijk dat hun kinderen zich ontwikkelen, zodat hun kinderen het beter krijgen dan zij.

En Ceneïda wil later terug naar Ometepe, om haar kennis te gebruiken om het eiland te helpen. Ze studeert Internationale Betrekkingen en ze zou graag willen helpen met internationale projecten op het eiland.

Ze vertelde dat haar moeder het wel moeilijk vond om haar kinderen te laten gaan. Een broer van haar is dokter geworden in Costa Rica. Haar moeder heeft het gemis van haar kinderen over voor hun ontwikkeling, maar ze vindt dat wel moeilijk.

Het gezin heeft ook twee kinderen geadopteerd die geen ouders hebben. Die zouden ook graag willen doorleren maar daar is geen geld voor. Dat is moeilijk.

Niet gekende mogelijkheden - Wilma

We hebben met de hele groep een workshop "ervaringsverhalen" gevolgd bij Ans Ursem, een medewerker van COS Noord-Holland, als voorbereiding voor de draagvlakversterkende activiteiten. Zij gebruikte de methode "taaldrukken".

En de ontroerende persoonlijke verhalen die dat heeft opgeleverd, die komen nu dus op de weblog te staan. Te beginnen met de verhalen van Wilma en Esther, begeleiders van het project, gevolgd door de verhalen van de deelnemers.

Niet gekende mogelijkheden

Ik ging naar Ometepe met de wetenschap dat we er twee huizen zouden gaan bouwen en sleutelfiguren zouden gaan interviewen. Wat uiteindelijk de resultaten zouden zijn van de interviews, zouden we kunnen bijdragen aan het opzetten van coöperaties, daarvan dacht ik: eentje zou moeten kunnen lukken, vanuit de kleine stichting die we zijn. We zijn met 5 vrijwilligers, waarvan 3 met volle banen.

Een druppel op een gloeiende plaat, maar voor mij zinvol genoeg om mij ervoor te willen inzetten, met plezier. Mensen een hart onder de riem steken, dat doe ik graag. Nu ik weer terugben, en ik de hele film een aantal keer weer heb afgedraaid, zijn het de neveneffecten die eigenlijk de meeste indruk hebben gemaakt.

Het plezier waarmee Alcides ons in alle opzichten faciliteerde, heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Niets was hem te veel, hij genoot er erg van. Dat was goed om te ervaren. De sleutelfiguren die we interviewden namen uitgebreid de tijd om onze vragen te beantwoorden. Ik denk dat zij door de vragen ook aangezet werden tot nadenken. De vijf jongeren die met alles meededen hebben eigenlijk een kleine training gehad. Alcides wil ze gaan betrekken bij zijn organisatie. Dit zoemt rond over het eiland. Dit zijn voor mij mogelijkheden die dit project heeft gegenereerd, die ik van tevoren niet bedacht had, ongekend.

Iedereen draagt zijn steentje bij...

Vanmorgen (maandag 4 december) om half acht landden we op Schiphol met een voldaan gevoel. Het project heeft onze hoop en verwachtingen overtroffen. Alcides en Jorge hebben een enorme inzet getoond. Alcides was iedere dag op het bouwproject en hielp mee, alsof hij een van de studenten was.


Die hebben trouwens fantastische werk geleverd: ze hebben zware stenen gesjouwd iedere morgen, zo'n 200 meter bergopwaarts. De ondergrond van de huizen werd gevuld met grote keien, die van de grond werden geraapt in de bananenplantages. De huizen werden gebouwd in het dorpje Las Cuchillas, het dorp op Ometepe dat het meest afgelegen ligt: er zijn geen wegen naar het dorp, alleen smalle voetpaden.

Alle bouwmaterialen: de bouwstenen, zakken cement, golfplaten, de bloemenstenen (voor ventilatie/decoratie) moesten met de hand naar boven gesleept worden. En dus ook de keien voor de ondergrond. Zij worden gebruikt om de kosten te drukken, daardoor is er veel minder cement nodig, cement is erg duur. Omdat wij ons steentje hebben bijgedragen, konden voor het eerst in dit dorp stenen huizen gebouwd worden (in plaats van aan de weg). Esther en ik hebben bij de officiële overdracht met acte van de notaris, de sleutels overhandigd aan de vrouwen op wiens naam het huis staat.


Wij liepen iedere dag bijna een uur vanaf Finca Magdalena naar de huizen. De eerste dagen waren onnoemelijk zwaar: het hete klimaat, niet gewend om 2 uur per dag langs bergpaden te lopen en dan nog eens zware stenen sjouwen.


De toekomstige bewoners hebben trouwens net zo hard meegesjouwd als de studenten. Drie van de vijf Ometepe deelnemers gaan wonen in de nieuwe huizen. De Ometepe deelnemers hebben het hele project met onze studenten opgetrokken: dag en nacht: ze sliepen meestal bij ons op de Finca, aten mee, deden mee met de interviews en met de excursies. Er werden dikke vriendschappen gesmeed en er is vreselijk veel gelachen.


De interviews 's hebben veel informatie opgeleverd over de situatie op het eiland. Alcides heeft voor ons afspraken gemaakt met sleutelfiguren: de burgemeester van Altagracia, directeuren van middelbare scholen en van een weeshuis voor jongeren, onderwijsinspectie, leiders van dorpen, met kleine ambachtslieden en kleine kruidenierswinkels en met enkele hotels. Aan hen vroegen we naar hun ervaringen en naar mogelijke tips en valkuilen voor het opzetten van enkele coöperaties: een panederia = broodbakkerij (we hebben trouwens ook een rondleiding gehad door een bestaande bakkerij), een sap en/of marmeladefabriek, en homestay/trekking (een pakket voor rugzaktoeristen met overnachting bij de plaatselijke bevolking thuis). Alcides heeft ons twee keer over het hele eiland gereden en was ook tussendoor steeds beschikbaar. Hij had zich deze 2 weken helemaal vrijgemaakt voor het project en genoot ontzettend van alle activiteiten en van de hechte samenwerking tussen de Nederlandse en de Ometepe jongeren.
We hebben de informatie aan hem overhandigd en nu is het aan hem en Jorge om daar iets mee te doen.

Afgelopen vrijdag gingen we met de hele ploeg naar Managua, Alcides ging ook mee, naar een naaicoöperatie die als voorbeeld kan dienen voor de coöperaties op Ometepe. De organisatie heeft in nauwe samenwerking met de bevolking diverse geslaagde projecten opgezet. De naaicoöperatie is gevestigd in een vrijhandelszone in Managua, waar de vrouwen die er werken eigenaar zijn van de fabriek. Zij draaien winstgevend, hebben een eerlijk loon en goede arbeidsvoorwaarden en de winst wordt aangewend voor het verbeteren van de omstandigheden in hun wijk. Dit is ook het principe dat Alcides wil volgen met 1 of 2 kleine coöperaties. Het lijkt erop dat hij een broodbakkerij wel ziet zitten. Maar hij gaat nu eerst praten met de leiders van diverse dorpen en gaat via hen de bevolking erbij betrekken en neemt dan nemen zij gezamenlijk een beslissing.


Coördinator Mike Woodard zei tegen Alcides dat hij beschikbaar is voor vragen. Alcides vroeg Esther en mij onmiddellijk om zijn telefoonnummer en emailadres door te geven. Alcides vindt de betrokkenheid van de bevolking erg belangrijk. Mike Woodard gaf aan dat dit het meest heikele punt is, Alcides beaamde dat. Op Ometepe zijn mensen gewend om te leven van dag tot dag, ze plannen niet op de langere termijn, ze hebben weinig voorbeelden in hun omgeving van succesvolle ondernemers en Ometepers leven behoorlijk geïsoleerd t.o.v. de mensen op het vasteland.
Mike Woodard weet van de hoed en de rand, hij kent de buitenlandse markt voor de export goed, weet wat gebeurt in China, India en wat nodig is om de plaatselijke bevolking te mobiliseren. Hij geeft ze verantwoordelijkheid en gaat ervan uit dat mensen verantwoordelijkheid nemen, als ze er veel zweet en moeite in hebben gestoken, want pas dan gaat het om ownership. Dit concept is ook op Ometepe goed toe te passen, denken Esther en ik. Mike raadt Alcides aan om organische producten te gaan produceren. In de VS, zei hij, is bijv. behoefte aan organsich geproduceerd sesamzaad. "Gewoon" sesamzaad levert 30 US $ per zak op, organische sesam 60 a 70 US$ per zak. Naast 1 of 2 kleine coöperaties zou het produceren van een winstgevend product meer werkgelegenheid kunnen opleveren. Alcides was duidelijk onder de indruk. Ik voel me erg voldaan over dit deel.

Een volgende goede ontwikkeling zou kunnen zijn, dat de Ometeper jongeren nu erg betrokken zijn bij het algemene project van Alcides. Ze hebben actief mee gedaan met de voorbereiding van de interviews en met het houden van de interviews. Er is een jonge vrouw bij (Ceneida), die internationale betrekkingen studeert, vanuit het studiefonds van het Duitse project. Zij is erg slim, ondernemend en reageert adequaat. Alcides denkt dat hij de jongeren nu kan betrekken bij het project. Als dat lukt, dan wordt er een bredere basis gevormd op Ometepe, met jonge inbreng.


Wij zitten barstensvol met allerlei indrukken. Door zo dicht bij de bevolking te leven (de nieuwe huizen werden pal naast de oude houten bouwvallen gebouwd) zat je bij hen op de lip en door het contact met de jongeren zat het ons dicht op de huid. Een bijzondere ervaring, ook voor onze studenten: in welk project kom je nou dichterbij mensen dan hier.

Wij en de Ometepers zijn het met elkaar eens dat Ometepe een paradijs is, een oase van rust en vrede. Mensen helpen elkaar, zijn open, gastvrij, vriendelijk en zelfbewust. Alleen beseffen wij ook, dat er grote ongelijkheid is tussen hen en ons. De laatste avond waren we met ons allen in Granada op het vasteland in een hospedaje met 24 uur gratis internet. Voor de Ometeper jongens, Augustin, Alexi, Alexander en Juan was het de eerste kennismaking met een computer (in Las Cuchillas is geen elektriciteit). Om 10 uur keken ze wat wij ermee deden. Om 11 uur zaten ze er zelf achter, om 12 uur ging de groep naar bed en bleef ik met hen over. Om half 2 wilden ze nog niet ophouden, maar toen wilde ik ook wel naar bed. Op dat moment besef je tot in je botten hoe groot de ongelijkheid is: de jongens willen ontzettend graag leren, maar ze hebben de middelen en de mogelijkheden niet. Ze gaan nu terug naar een goed stenen huis, maar ze kunnen zich niet verder ontwikkelen.

Voor mij is dit in ieder geval een goede reden om me met plezier te blijven inzetten.

Wilma van Beek