Leefomstandigheden - Priscilla

Elke dag werden we geconfronteerd met de armoede op Ometepe. Dat kon je zien aan de stukke kleding, aan de huizen (wat eigenlijk krotten waren). Je kon ook zien welke gezinnen het armer of rijker hadden d.m.v. de dieren, het vee dat ze hadden. Slecht onderhouden vee kwam vaak van de armere boeren dan goed onderhouden vee. Daarnaast kan je het ook zien aan de sanitaire voorzieningen. Zoals in Las Cuchillas, waar ze buiten douchten d.m.v. een kopje wat ze vulden met water en over zich heen gooiden. Douchen deden ze overigens met kleding aan.

Daarnaast werd er ook weinig geld besteed aan een goede weg, de wegen zaten vol kuilen en diepe gaten.
Voor de rest waren de mensen erg vriendelijk, iedereen zei elkaar vriendelijk en met welgemeende gevoelens gedag.

Ook was het zeer veilig op straat. Toen Robin en ik wilden paardrijden zouden we met de bus gaan, tenminste iedereen had ons verteld dat er een bus zou rijden.
Maar aangezien het zondag was en de mensen erg katholiek zijn, reden er geen bussen. Wij moesten lopen en hebben zelfs nog gelift. Geen enkel moment hebben wij ons bedreigd of onzeker gevoeld.

Het was een zeer veilig land met een zeer vriendelijk en gastvrij volk. Dat zal mij ook zeker lang bij blijven, aangezien je dit niet echt van Nederland kunt zeggen.