Laatste geld - Lotte

Het was avond. We zouden die nacht de laatste nacht in een hostel in Granada slapen. Rond een uur of twaalf was bijna iedereen naar bed gegaan. Ik ben toen met Augustin nog een sigaretje gaan roken. Hij vertelde over de stad Granada, dat hij er toen hij jonger was “gewoond” heeft. Of beter gezegd geleefd, want hij had geen huis. Hij vertelde dat hij in het park sliep, want hij durfde niet bij zijn broer aan te kloppen die ook in Granada woonde. Daarna is hij verhuisd naar het eiland Ometepe.

Er kwam een jongetje langs. Een straatjongen. Hij had een papiertje in zijn hand waarop iets stond van “help me om aan mijn eten te komen”. De rest kon ik niet lezen want ik nam het papiertje niet aan. Augustin wel, en las het door. Hij keek het jongetje aan en haalde zijn laatste muntgeld uit z’n zak en gaf het aan het jongetje en knikte hem toe. Alsof er niks was gebeurd draaide hij zich weer naar mij en we vervolgden het gesprek. Of in ieder geval hij want ik was nogal verbluft van het feit dat ik degene had moeten zijn die die jongen geld had moeten geven.