Ceneïda's verhaal - Esther

Het was avond, na een vermoeiende dag maar met veel voldoening. We zaten aan tafel op de veranda. Lotte was Alexander, Juan en Alexi Nederlands aan het leren, de hele avond lang, ze waren heel fanatiek. Ceneïda zat tegenover mij en we raakten aan de praat. Mijn Spaans is helemaal niet goed maar soms heb ik een bui dat ik opeens alles versta, en dat was nu zo. Ceneïda vertelde met veel passie, toen ze eenmaal begonnen was hield ze niet meer op.

Ceneïda vertelde dat ze heel blij was dat zij de kans had gekregen om te studeren. Dat komt maar weinig voor, dat jongeren na de middelbare school doorleren. Veel ouders op Ometepe vinden het niet nodig dat hun kinderen lang naar school gaan, ze kunnen beter voor hen beter voor hen op het land gaan werken. En omdat er weinig werk is op het eiland, komen jongeren die gaan studeren daar meestal niet terug, dus dan zijn hun ouders hen kwijt. Maar Ceneïda’s ouders vinden het erg belangrijk dat hun kinderen zich ontwikkelen, zodat hun kinderen het beter krijgen dan zij.

En Ceneïda wil later terug naar Ometepe, om haar kennis te gebruiken om het eiland te helpen. Ze studeert Internationale Betrekkingen en ze zou graag willen helpen met internationale projecten op het eiland.

Ze vertelde dat haar moeder het wel moeilijk vond om haar kinderen te laten gaan. Een broer van haar is dokter geworden in Costa Rica. Haar moeder heeft het gemis van haar kinderen over voor hun ontwikkeling, maar ze vindt dat wel moeilijk.

Het gezin heeft ook twee kinderen geadopteerd die geen ouders hebben. Die zouden ook graag willen doorleren maar daar is geen geld voor. Dat is moeilijk.