Een wandeling om nooit te vergeten - Robin

Het was weekend, eindelijk even niets. Er stonden alleen maar leuke dingen gepland. Dit was het weekend waar iedereen naar uitkeek.

Er waren al 5 dagen wilde plannen om de vulkaan te beklimmen. Maar ik had daar al na 3 dagen van afgezien. Ik zag me zelf niet als een berggeit 5 uur omhoog klimmen…, nee… ik ging wel paardrijden.

Gelukkig zag Priscil (een groepsgenoot) het ook niet zitten, en besloten we samen voor het paardrijden te gaan.

Zondag zouden we dat gaan doen. Wel gezegd zondagochtend! Kwart voor 8 zaten we aan het ontbijt, want om half 9 ging de bus. Gauw een broodje gegeten, (waarschijnlijk van iemand anders, want zo snel ging het niet in de keuken). En hobbelen naar het dorpje beneden aan de berg voor de bus. Bij het dorpje aan gekomen gingen we bij de bushalte zitten (een houten boomstam), en wachtten we op de bus.

De bus die er niet was...

Maar… die bus die kwam maar niet. We besloten te gaan lopen, want onderweg konden we ook nog opstappen en zo verloren we geen tijd. En bovendien zouden we Alcides (een belangrijk persoon die ons geholpen heeft bij het project) ook tegenkomen, want die zou Wilma bij de Finca halen.

Dus daar begonnen we aan onze wandeltocht in de bloedhitte. Na een uur wisten we wel dat de bus niet meer kwam, we waren Alcides wel tegengekomen, die zou als hij terugreed kijken of hij ons zag. Hellaas gebeurde dat niet.

Onderweg, met een al zeurende Priscilla naast me die niet meer wilde lopen, moest ik plassen. Priscil had wel een wc-rol bij zich. Maar ik zag het niet zitten om naast de “hoofdweg” te gaan plassen. Gelukkig kwam er een hotel, en daar ging ik plassen. Dat ik terugkwam schreeuwde ik: “Priscil hier moet je gaan plassen, ze hebben Page toilet papier!” Op dat moment zag ik een BMW x5 langs rijden, ik zei: “waarom houd je die niet aan?!” Ze zei: “jij moest toch plassen…”.

We besloten de volgende auto aan te houden, dat deden we. Toen we een auto aanhielden dachten we dat we Alcides aan zagen komen rijden. Dus we lieten de auto gaan.

Het was Alcides niet. Dus er zat niets op: doorlopen…!