Een wandeling om nooit te vergeten - Robin

Het was weekend, eindelijk even niets. Er stonden alleen maar leuke dingen gepland. Dit was het weekend waar iedereen naar uitkeek.

Er waren al 5 dagen wilde plannen om de vulkaan te beklimmen. Maar ik had daar al na 3 dagen van afgezien. Ik zag me zelf niet als een berggeit 5 uur omhoog klimmen…, nee… ik ging wel paardrijden.

Gelukkig zag Priscil (een groepsgenoot) het ook niet zitten, en besloten we samen voor het paardrijden te gaan.

Zondag zouden we dat gaan doen. Wel gezegd zondagochtend! Kwart voor 8 zaten we aan het ontbijt, want om half 9 ging de bus. Gauw een broodje gegeten, (waarschijnlijk van iemand anders, want zo snel ging het niet in de keuken). En hobbelen naar het dorpje beneden aan de berg voor de bus. Bij het dorpje aan gekomen gingen we bij de bushalte zitten (een houten boomstam), en wachtten we op de bus.

De bus die er niet was...

Maar… die bus die kwam maar niet. We besloten te gaan lopen, want onderweg konden we ook nog opstappen en zo verloren we geen tijd. En bovendien zouden we Alcides (een belangrijk persoon die ons geholpen heeft bij het project) ook tegenkomen, want die zou Wilma bij de Finca halen.

Dus daar begonnen we aan onze wandeltocht in de bloedhitte. Na een uur wisten we wel dat de bus niet meer kwam, we waren Alcides wel tegengekomen, die zou als hij terugreed kijken of hij ons zag. Hellaas gebeurde dat niet.

Onderweg, met een al zeurende Priscilla naast me die niet meer wilde lopen, moest ik plassen. Priscil had wel een wc-rol bij zich. Maar ik zag het niet zitten om naast de “hoofdweg” te gaan plassen. Gelukkig kwam er een hotel, en daar ging ik plassen. Dat ik terugkwam schreeuwde ik: “Priscil hier moet je gaan plassen, ze hebben Page toilet papier!” Op dat moment zag ik een BMW x5 langs rijden, ik zei: “waarom houd je die niet aan?!” Ze zei: “jij moest toch plassen…”.

We besloten de volgende auto aan te houden, dat deden we. Toen we een auto aanhielden dachten we dat we Alcides aan zagen komen rijden. Dus we lieten de auto gaan.

Het was Alcides niet. Dus er zat niets op: doorlopen…!

De kinderen van Ometepe - Greg

Mijn ervaring met de kinderen van Ometepe was erg leuk. Ik heb het hier dan ook over de kinderen van 2 tot 8 jaar, tijdens het werk (werken als in stenen sjouwen). Op Ometepe kwamen de kindertjes gezellig kijken en ook met alles spelen waar ze mee spelen konden. En dat deden ze dus ook altijd gezamenlijk. Ze speelden vooral met spullen uit de natuur, zoals van grote rotsen afglijden en stoeien op zo’n rots of met z’n allen paardrijden op een rots.

En om het dus een beetje kort te houden, het leukste eraan vind ik dat die kinderen zich enorm vermaken, terwijl ze eigenlijk helemaal niets materialistisch hebben. En dat die kinderen ook enorm sociaal spelen met elkaar. En dat vind ik dan ook erg jammer in Nederland, dat het bijna helemaal weg is. De kinderen vervelen zich heel veel terwijl ze bijna alles hebben, en spelen heel weinig samen.

Leefomstandigheden - Priscilla

Elke dag werden we geconfronteerd met de armoede op Ometepe. Dat kon je zien aan de stukke kleding, aan de huizen (wat eigenlijk krotten waren). Je kon ook zien welke gezinnen het armer of rijker hadden d.m.v. de dieren, het vee dat ze hadden. Slecht onderhouden vee kwam vaak van de armere boeren dan goed onderhouden vee. Daarnaast kan je het ook zien aan de sanitaire voorzieningen. Zoals in Las Cuchillas, waar ze buiten douchten d.m.v. een kopje wat ze vulden met water en over zich heen gooiden. Douchen deden ze overigens met kleding aan.

Daarnaast werd er ook weinig geld besteed aan een goede weg, de wegen zaten vol kuilen en diepe gaten.
Voor de rest waren de mensen erg vriendelijk, iedereen zei elkaar vriendelijk en met welgemeende gevoelens gedag.

Ook was het zeer veilig op straat. Toen Robin en ik wilden paardrijden zouden we met de bus gaan, tenminste iedereen had ons verteld dat er een bus zou rijden.
Maar aangezien het zondag was en de mensen erg katholiek zijn, reden er geen bussen. Wij moesten lopen en hebben zelfs nog gelift. Geen enkel moment hebben wij ons bedreigd of onzeker gevoeld.

Het was een zeer veilig land met een zeer vriendelijk en gastvrij volk. Dat zal mij ook zeker lang bij blijven, aangezien je dit niet echt van Nederland kunt zeggen.

Primitief leven - Patrick

Primitief leven was voor mij vooral het zien van de huidige leefomstandigheden van de locale bevolking. De mensen in het huis waarbij wij werkten, woonden eerst in een huisje van boomschors wat bestond uit één kamer en een afgescheiden ruimte waarvan een slaapvertrek was gemaakt. Hierin stond een bed dat geen matras had en waarop de bewoners sliepen. Daarnaast werd alles in één ruimte gedaan; koken, leven en hun dagelijkse bezigheden. Natuurlijk speelt een groot deel van hun leven zich buiten af. Dit heeft veel indruk op mij achtergelaten. Ik vond het heel erg knap dat deze mensen zo kunnen leven.

Toepen op de vulkaan - Tim

Ik was die dag al niet lekker. Het was een warme dag dus het zou een zware klim worden. Na 100 meter had ik het al niet meer. Ik was helemaal kapot, maar ik dacht ik ga niet als eerste terug, want dat vond ik wel een beetje zwak. Maar als iemand anders gezegd had “Ik ga terug” dan was ik zeker mee gegaan. Eindelijk was daar dan de eerste pauze. Lotte zag gelijk al groen, en dat was nog voordat ze de sandwiches gezien had. Als ik daar nu nog aan denk, proef ik het nu nog, hoe ongelooflijk ranzig dat was. Dat vonden we allemaal en om de ellende te vergeten gingen we een potje toepen.

De terugweg was ook niet makkelijk. Het was een smal glad modderpaadje waar om de drie minuten iemand uitgleed. Maar eenmaal beneden was het een dag om nooit te vergeten.

Laatste geld - Lotte

Het was avond. We zouden die nacht de laatste nacht in een hostel in Granada slapen. Rond een uur of twaalf was bijna iedereen naar bed gegaan. Ik ben toen met Augustin nog een sigaretje gaan roken. Hij vertelde over de stad Granada, dat hij er toen hij jonger was “gewoond” heeft. Of beter gezegd geleefd, want hij had geen huis. Hij vertelde dat hij in het park sliep, want hij durfde niet bij zijn broer aan te kloppen die ook in Granada woonde. Daarna is hij verhuisd naar het eiland Ometepe.

Er kwam een jongetje langs. Een straatjongen. Hij had een papiertje in zijn hand waarop iets stond van “help me om aan mijn eten te komen”. De rest kon ik niet lezen want ik nam het papiertje niet aan. Augustin wel, en las het door. Hij keek het jongetje aan en haalde zijn laatste muntgeld uit z’n zak en gaf het aan het jongetje en knikte hem toe. Alsof er niks was gebeurd draaide hij zich weer naar mij en we vervolgden het gesprek. Of in ieder geval hij want ik was nogal verbluft van het feit dat ik degene had moeten zijn die die jongen geld had moeten geven.

Ceneïda's verhaal - Esther

Het was avond, na een vermoeiende dag maar met veel voldoening. We zaten aan tafel op de veranda. Lotte was Alexander, Juan en Alexi Nederlands aan het leren, de hele avond lang, ze waren heel fanatiek. Ceneïda zat tegenover mij en we raakten aan de praat. Mijn Spaans is helemaal niet goed maar soms heb ik een bui dat ik opeens alles versta, en dat was nu zo. Ceneïda vertelde met veel passie, toen ze eenmaal begonnen was hield ze niet meer op.

Ceneïda vertelde dat ze heel blij was dat zij de kans had gekregen om te studeren. Dat komt maar weinig voor, dat jongeren na de middelbare school doorleren. Veel ouders op Ometepe vinden het niet nodig dat hun kinderen lang naar school gaan, ze kunnen beter voor hen beter voor hen op het land gaan werken. En omdat er weinig werk is op het eiland, komen jongeren die gaan studeren daar meestal niet terug, dus dan zijn hun ouders hen kwijt. Maar Ceneïda’s ouders vinden het erg belangrijk dat hun kinderen zich ontwikkelen, zodat hun kinderen het beter krijgen dan zij.

En Ceneïda wil later terug naar Ometepe, om haar kennis te gebruiken om het eiland te helpen. Ze studeert Internationale Betrekkingen en ze zou graag willen helpen met internationale projecten op het eiland.

Ze vertelde dat haar moeder het wel moeilijk vond om haar kinderen te laten gaan. Een broer van haar is dokter geworden in Costa Rica. Haar moeder heeft het gemis van haar kinderen over voor hun ontwikkeling, maar ze vindt dat wel moeilijk.

Het gezin heeft ook twee kinderen geadopteerd die geen ouders hebben. Die zouden ook graag willen doorleren maar daar is geen geld voor. Dat is moeilijk.

Niet gekende mogelijkheden - Wilma

We hebben met de hele groep een workshop "ervaringsverhalen" gevolgd bij Ans Ursem, een medewerker van COS Noord-Holland, als voorbereiding voor de draagvlakversterkende activiteiten. Zij gebruikte de methode "taaldrukken".

En de ontroerende persoonlijke verhalen die dat heeft opgeleverd, die komen nu dus op de weblog te staan. Te beginnen met de verhalen van Wilma en Esther, begeleiders van het project, gevolgd door de verhalen van de deelnemers.

Niet gekende mogelijkheden

Ik ging naar Ometepe met de wetenschap dat we er twee huizen zouden gaan bouwen en sleutelfiguren zouden gaan interviewen. Wat uiteindelijk de resultaten zouden zijn van de interviews, zouden we kunnen bijdragen aan het opzetten van coöperaties, daarvan dacht ik: eentje zou moeten kunnen lukken, vanuit de kleine stichting die we zijn. We zijn met 5 vrijwilligers, waarvan 3 met volle banen.

Een druppel op een gloeiende plaat, maar voor mij zinvol genoeg om mij ervoor te willen inzetten, met plezier. Mensen een hart onder de riem steken, dat doe ik graag. Nu ik weer terugben, en ik de hele film een aantal keer weer heb afgedraaid, zijn het de neveneffecten die eigenlijk de meeste indruk hebben gemaakt.

Het plezier waarmee Alcides ons in alle opzichten faciliteerde, heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Niets was hem te veel, hij genoot er erg van. Dat was goed om te ervaren. De sleutelfiguren die we interviewden namen uitgebreid de tijd om onze vragen te beantwoorden. Ik denk dat zij door de vragen ook aangezet werden tot nadenken. De vijf jongeren die met alles meededen hebben eigenlijk een kleine training gehad. Alcides wil ze gaan betrekken bij zijn organisatie. Dit zoemt rond over het eiland. Dit zijn voor mij mogelijkheden die dit project heeft gegenereerd, die ik van tevoren niet bedacht had, ongekend.