Filmpje :)

Ik heb de eerste versie van de film af (voor internet in tweeën gesplitst):

Deel 1: interviews en eten
Deel 2: huizen bouwen

Veel plezier :)

Mijn verhaal - Robin

Hier is het verhaal van Robin, zoals zij het in Nicaragua aan haar familie schreef in e-mails.

***

Mijn verhaal…

Mijn ervaring...

Mijn beleving...

Mijn indrukken...

hey pap en mam,

Ik heb gister een interview met de “president” van de koffie coöperatie gehad, wat heel speciaal scheen te wezen. Hij heeft ons veel informatie gegeven en leuke weetjes over het eiland.
Vanochtend ging ik naar het toilet zat er weer zo een mega spin op het toilet haha ik heb er nu een foto van kan jullie zien hoe stoer ik was om zo dicht bij te komen. Vandaag ben ik voor het eerst de vulkaan op gegaan naar het gedeelte waar we huizen bouwen. 1 van de belangrijkste personen op het eiland bood het aan me een stuk te brengen. De laatste kilometer die ik toen toch nog moest lopen was heel erg zwaar de paatjes zijn niet breder dan 30 cm en het loopt kruip door sluip door over rivieren bananen plantages etc. maar eenmaal bij de plek aangekomen was het een prachtig uitzicht. En de mensen, hoe die daar wonen zo zielig het huis waar ik hielp woonde 10 mensen en het was net zo groot als de slaapkamer en de badkamer. er woonde een dochter van 13 die zelf al een kindje van 5 maanden had niet te bevatten!!!
Maar de dankbaarheid die we kregen dat we ze hielpen was zo leuk. het was alleen wel erg zwaar kan niet echt met veel dingen doen maar zet me beste beentje voor! Die kindjes vonden me haar helemaal geweldig moest elke x me staart los doen haha zo gelachen

Heb wel veel aan jullie gedacht vandaag, er is namelijk 1 jongen die bereik heeft en Priscil en nog iemand gingen daar mee bellen. En toen zou ik ook zo graag even jullie stem willen horen! Maar ik zei dat het niet hoefde omdat het veel te veel koste. En dan wil ik alleen maar meer bellen. Aan de primitieve omstandigheden ben ik gelukkig al wat meer gewend geraakt. Kan er nu rustig mee leven, maar ben (nu al) straks super blij met een warm bad haha.
Maar nog 11 nachtjes slapen en dan kan het weer! ik ga nu ff me avond eten bestellen en dan douchen want ik lijk wel een varken zit onder het stof. Morgen gaan we weer interviews houden weet alleen nog niet met wie of waar. en zeker de indrukken zijn nu gewoon echt weetje pap zag gister zo een stront tor die een bal stront voort duwde was zo grappig heb er alleen geen filmpje van gemaakt want dat kost veel geheugen, maar ik kan nu al wel zeggen dat dit 1 groot avontuur is.

x ro

***

Lees hier binnenkort haar hele verhaal...

Geduldig en gastvrij - Irma

In een overvolle bus reed ik richting Managua om daar over te stappen voor een bus naar Léon. Tenminste dat dacht ik, ik keuvelde wat met een passagier naast mij, een verpleger in een ziekenhuis buiten Granada waar hij werkte op een afdeling met malaria en dengue patiënten, iets wat nog wel degelijk voorkomt in sommige gebieden. Al opgaand in het gesprek kwam ik er uiteindelijk wel achter dat ik niet op weg was naar Managua maar een verkeerde kant opging. Enfin voor ik het wist was het hele achterste gedeelte in de bus zich aan het bemoeien met mij om mij nog bij een goede bushalte uit te laten stappen waar ik nog een bus kon pakken naar Managua.

In deze overvolle aftandse bussen weet de conducteur zich een weg te vinden om van iedereen een kaartje te krijgen of nog een kaartje aan te verkopen. Het is onvoorstelbaar hoe geduldig en beleefd de Nicaraguanen blijven ondanks deze omstandigheden. Toen ik met de bus aankwam in Managua zag een vriendelijke man mij op een taxi wachten waarmee ik naar het busstation om naar Léon te gaan wilde. Hij bleef net zolang met mij wachtten op een taxi met chauffeur die mij niet zou afzetten voor een toeristische woekerprijs voor een ritje van niks.

De vriendelijkheid van de Nicaraguaanse bevolking was mij ook opgevallen op het eiland Ometepe. Vaak toen we als groep eten bestelden moest er van alles veranderd worden aan de bestelling, ondanks dit werd er zonder blikken of blozen aan onze wensen voldaan door het personeel. Tijdens het verblijf zijn er momenten geweest waarin zij veel geduld uitoefenden en erg gastvrij waren, o.a. toen we te eten kregen na het stenen sjouwen bij een familie in “Las Cuchillas”. Alle Nicaraguanen die daar waren wachtten geduldig af tot alle Nederlanders hun bordje hadden en begonnen daarna pas zelf met eten.

Ondanks de armoede en de zware levensomstandigheden vind ik het mooi om te zien dat de mensen er het beste van maken en aardig tegen elkaar blijven.

Irma van den Berg