Geduldig en gastvrij - Irma

In een overvolle bus reed ik richting Managua om daar over te stappen voor een bus naar Léon. Tenminste dat dacht ik, ik keuvelde wat met een passagier naast mij, een verpleger in een ziekenhuis buiten Granada waar hij werkte op een afdeling met malaria en dengue patiënten, iets wat nog wel degelijk voorkomt in sommige gebieden. Al opgaand in het gesprek kwam ik er uiteindelijk wel achter dat ik niet op weg was naar Managua maar een verkeerde kant opging. Enfin voor ik het wist was het hele achterste gedeelte in de bus zich aan het bemoeien met mij om mij nog bij een goede bushalte uit te laten stappen waar ik nog een bus kon pakken naar Managua.

In deze overvolle aftandse bussen weet de conducteur zich een weg te vinden om van iedereen een kaartje te krijgen of nog een kaartje aan te verkopen. Het is onvoorstelbaar hoe geduldig en beleefd de Nicaraguanen blijven ondanks deze omstandigheden. Toen ik met de bus aankwam in Managua zag een vriendelijke man mij op een taxi wachten waarmee ik naar het busstation om naar Léon te gaan wilde. Hij bleef net zolang met mij wachtten op een taxi met chauffeur die mij niet zou afzetten voor een toeristische woekerprijs voor een ritje van niks.

De vriendelijkheid van de Nicaraguaanse bevolking was mij ook opgevallen op het eiland Ometepe. Vaak toen we als groep eten bestelden moest er van alles veranderd worden aan de bestelling, ondanks dit werd er zonder blikken of blozen aan onze wensen voldaan door het personeel. Tijdens het verblijf zijn er momenten geweest waarin zij veel geduld uitoefenden en erg gastvrij waren, o.a. toen we te eten kregen na het stenen sjouwen bij een familie in “Las Cuchillas”. Alle Nicaraguanen die daar waren wachtten geduldig af tot alle Nederlanders hun bordje hadden en begonnen daarna pas zelf met eten.

Ondanks de armoede en de zware levensomstandigheden vind ik het mooi om te zien dat de mensen er het beste van maken en aardig tegen elkaar blijven.

Irma van den Berg